(Na zdjęciu: na pierwszym planie Łukasz Matusiak, w tle Wojciech Białek - to między innymi dzięki ich grze Zagłębie straciło wiosną tak mało bramek)

Listopad 2011. Zagłębie na długą, trwającą cztery miesiące przerwę między rundami, udaje się jako outsider II ligi. Ostatnie miejsce w tabeli. Najwięcej straconych goli, które obrazuje średnia 1,8 bramki na mecz.  Na dwadzieścia rozegranych spotkań, tylko cztery zakończone z czystym kontem. Proste błędy doświadczonej formacji defensywnej, ogrywanej jak dzieci przez bardzo przeciętnych, drugoligowych rywali. Nie pomaga nawet jedna z najlepszych ofensyw w grupie zachodniej z Jankowskim, Mójtą i Stefańskim. Zagłębie wygrywa zaledwie cztery mecze.

Koniec maja 2012. Zagłębie rzutem na taśmę zapewnia sobie gwarantujące utrzymanie, czternaste miejsce. Statystyki wiosny robią wrażenie. Dwadzieścia trzy punkty zdobyte w czternastu meczach dają piąte miejsce. Zaledwie dziewięć straconych bramek, a więc średnia , która z poziomu 1,8 spadła do 0,6 na mecz. Lepszą defensywą mogą się pochwalić tylko dwa zespoły, Miedź Legnica i Energetyk ROW Rybnik. Zagłębie tylko dwukrotnie traci więcej niż jedną bramkę. Notuje serię czterech meczów bez straty gola. I dzięki temu się utrzymuje.

Od początku przygotowań do rundy wiosennej, trenerzy i zawodnicy powtarzali: pracujemy nad grą w defensywie. Możemy się teraz licytować, w jakiej mierze było to spowodowane rozbiciem ofensywnego tria Mójta - Stefański - Jankowski, z którego w Sosnowcu został tylko ten ostatni. W miejsce dwóch pierwszych nie udało się sprowadzić godnych następców. Być może duet trenerski, widząc, że nie ma szans na więcej bramek niż jesienią, postanowił do perfekcji dopracować to, co i tak wymagało znaczącej poprawy - defensywę.

Widać to po transferach. Strzałem w dziesiątkę było sprowadzenie Łukasza Matusiaka. Zagłębie dawno nie miało w swoich szeregach tak solidnego i pewnego w środku pola defensywnego pomocnika. Swoje robił także Wołodymyr Ostrouszko. Ukraińcowi zdarzały się błędy, ale przeważnie był pewnym punktem drużyny, w dodatku mógł w razie potrzeby wystąpić na każdej pozycji w obronie. Nie można też zapominać o Marcinie Suchańskim. Także nie bezbłędnym, ale często ratującym skórę kolegom bramkarzu, którego doświadczenie dodało sporo pewności obrońcom.

Duetowi trenerskiemu należą się szczególne gratulacje za zmianę stylu gry Zagłębia. Wiosną nie widzieliśmy już beztroskiej ofensywy, braku asekuracji, wyraźnego podziału na tych, którzy atakują i bronią. Zamiast tego sosnowiczanie pokazali dyscyplinę taktyczną i świadomość tego, że w dzisiejszej piłce za defensywę odpowiedzialna jest cała drużyna. Niebagatelną rolę w tym wszystkim odegrała para środkowych pomocników Marcin Lachowski - Łukasz Matusiak, która w większości meczów zapewniała dominację w środku boiska, oddalając tym samym grę od własnego pola karnego. Środkowi obrońcy obudzili się z jesiennego letargu i ograniczyli liczbę prostych, indywidualnych błędów, przez które traciliśmy gros bramek.

Położenie nacisku na grę obronną sprawiło, że mecze Zagłębia, szczególnie w pierwszej połowie rundy, były mało atrakcyjnymi widowiskami. Zdarzały się spotkania, jak to z GKS Tychy, na których można było usnąć. Nie mieliśmy dreszczowców, jak jesienne 3:5 z Chojniczanką. Zmianę stylu Zagłębia symbolizuje wiosenny mecz z tym samym rywalem, zakończony skromniejszym, ale jednak zwycięstwem po bramce w ostatnich sekundach. Warto dodać, że w drugiej połowie rundy, Zagłębie znowu postawiło na grę ofensywną, choć nadal rozsądną. Efektem była świetna końcówka wiosny i zajęcie miejsca pozwalającego na utrzymanie w II lidze.