W pierwszym meczu po karnej degradacji do II ligi, 2 sierpnia 2008 Zagłębie zagrało na Stadionie Ludowym z Jarotą Jarocin. Sosnowiczanie wygrali wtedy 1:0 po golu Krzysztofa Myśliwego. Z drużyny, która niecałe trzy lata temu wyszła na boisko, w kadrze Zagłębia pozostało jeszcze dwóch zawodników - Wojciech Białek i Tomasz Łuczywek.

Gdy ogłoszono terminarz rozgrywek sezonu 2010/2011 mieliśmy nadzieję, że historia zatoczy koło i mecz z Jarotą zakończy trzyletni okres bytności w II lidze. Niestety, kibice Zagłębia szybko zostali pozbawieni nadziei i złudzeń na awans do I ligi. Przyjdzie nam grać czwarty sezon z rzędu w II lidze, a ostatnio tak długo na jednym szczeblu rozgrywkowym graliśmy jeszcze w czasach Ekstraklasy - od sezonu 1960 (wtedy grano jeszcze systemem wiosna-jesień) do 1985/1986 sosnowiczanie przez 27 sezonów z rzedu grali w najwyższej lidze.

Ostatni mecz rozgrywek 2010/2011 będzie zarazem szóstym starciem w historii pomiędzy sosnowiczanami, a zespołem z Jarocina. Na własnym boisku Zagłębie odniosło dwa zwycięstwa - oprócz wspomnianego już meczu z sezonu 2008/2009, wiosną 2010 było 2:0 po dwóch trafieniach Marcina Lachowskiego.

O wiele gorzej szło Zagłębiu na wyjazdach - na koniec jesieni 2008 (rozegrano wówczas awansem dwie kolejki z rundy rewanżowej) w Jarocinie padł remis 1:1 (gola dla naszego zespołu strzelił Rafał Bałecki). Jesienią 2009 przegraliśmy 2:3. Wszystkie bramki padły przed przerwą (dla sosnowiczan trafiali Dawid Ryndak i Dženan Hošić), a przy trafieniach Jaroty nie popisał się Adam Bensz.

Jesienią 2010 Jarota nie mógł grać na własnym boisku z przyczyn licencyjnych i spotkania w roli gospodarza rozgrywał na kartoflisku (bo boiskiem tego nie można nazwać) Warty Poznań. Już po 16 minutach zrobiło się 3:0 dla Jaroty i było praktycznie po zawodach. 8 minut po przerwie ładnego gola z rzutu wolnego strzeliłi Michał Filipowicz, ale to było wszystko na co wtedy było stać naszą drużynę.