Być może sytuacja Górnika nie jest tak poważna, jak Polonii Słubice, która z powodów finansowych musiała się wycofać z ligi. Piłkarze z Wałbrzycha mają też pewnie lepiej, niż ich koledzy z Żagania, dojeżdżający do Sosnowca prywatnymi samochodami. Na pewno jednak nie należą nawet do finansowych średniaków grupy zachodniej. Trener Robert Bubnowicz mówi wprost o tym, że klubu nie stać na zaspokojenie drugoligowych wymagań dobrych zawodników. Grają więc w dużej części składem, opartym na piłkarzach, będących tam jeszcze w czasach czwartej ligi.

Zaskakujące jest więc miejsce Górnika, który plasuje się dokładnie w środku tabeli. Jak na możliwości finansowe, uzbieranie na tym etapie rozgrywek 37. punktów, to duży sukces zawodników Roberta Bubnowicza. Jeżeli jednak weźmiemy pod uwagę tylko wyniki osiągnięte wiosną, to okaże się że wałbrzyszanie są szóstą najlepszą ekipą ligi, zaledwie o 3 oczka gorszą od Zagłębia. Tak duży postęp jest efektem maksymalnego wyciśnięcia z tej ekipy tego, na co ją stać, poprawienia gry obronnej i oparcia zespołu na liderach, w dużej mierze utożsamiających się z klubem.

W rundzie jesiennej poważnym problemem była słaba postawa defensywy Górnika. Na 17 rozegranych wtedy spotkań, wałbrzyszanie stracili 23 bramki. Może nie jest to bilans tragiczny, gorszy miało wtedy Zagłębie, ale postęp, jakiego dokonali od tego czasu jest gigantyczny. Wiosną stracili zaledwie cztery bramki, a to oznacza, że aktualnie dysponują najszczelniejszą linią obrony w grupie zachodniej II ligi. Udało im się to zrobić, zasilając kadrę zaledwie dwoma bocznymi defensorami: Michałem Zawadzkim (wcześniej podstawowym obrońcą Warty Poznań) oraz wyciągniętym z III ligi młodzieżowcem Mateuszem Sawickim. Efekt? Tylko w meczu z Tychami stracili więcej niż jedną bramkę. W czterech spotkaniach zachowali czyste konto.

Zwraca uwagę inna statystyka. Wałbrzyszanie co prawda mało bramek tracą, ale też niewiele strzelają. To z kolei pokłosie problemu, z którym Bubnowicz nie dał sobie rady, czyli słabej skuteczności napastników. Wiosną ściągnięty został do Górnika Roman Maciejak, który dwa sezony temu, na tym samym szczeblu rozgrywek, zdobył dla Nielby 14 bramek, ale jak na razie zawodzi. W klubie pozostał Daniel Zinke. Doświadczony Czech dołożył na razie tylko jedno trafienie, do trzech zdobytych jesienią. Drugim najskuteczniejszym piłkarzem jest Dominik Janik, który powrót po kontuzji uczcił swoją piątą w lidze, a dla drużyny zwycięską bramką w ostatnim meczu, przeciwko Jarocie.

Zdecydowanie najważniejszą dla drużyny postacią, wciąż pozostaje Marcin Morawski. Z sześcioma bramkami i dziewięcioma asystami jest najlepszym strzelcem i podającym Górnika. W dodatku mało który piłkarz w II lidze potrafi tak jak on wykorzystać stały fragment gry. Morawski, wraz z mającym więcej zadań defensywnych Tomaszem Wepą, stanowią o sile środka pola wałbrzyszan. Z uznaniem o tej formacji i organizacji gry zespołu, wypowiadali się po meczach trenerzy Zawiszy, Miedzi, Nielby, czy Rakowa. Jak poradzą sobie z tym piłkarze Zagłębia, którzy w meczu z Czarnymi właśnie na środku boiska mieli olbrzymie problemy, a przeciwko Morawskiemu i Wepie z powodu kontuzji nie będzie mogło zagrać kilku naszych środkowych pomocników?

I na koniec sprawa być może kluczowa dla zrozumienia dobrej postawy wałbrzyszan. Dwaj liderzy drużyny – Zinke i Morawski – mieli zimą oferty z innych klubów. Czecha chciał podobno testować jeden z klubów ekstraklasy, Polak otrzymał propozycję kontraktu od Chojniczanki. Obaj zapowiedzieli, że jest im w Wałbrzychu bardzo dobrze i mimo nękających Górnika problemów, czują się związani emocjonalnie z klubem, miastem i kibicami. Być może Morawski myśli już raczej o końcu kariery, a Czech ze swoimi trzema bramkami szanse angażu w ekstraklasie miałby niewielkie, ale tak otwarcie deklarowane przywiązanie do klubu to w dzisiejszych czasach rzadkość. Może więc w drugiej lidze ważniejsza od ilości wpompowanych w zespół pieniędzy jest atmosfera w drużynie i odpowiedni dobór kontraktowanych piłkarzy?