Po pierwszym meczu z Lechem, przegranym 0:4, często mówiłeś, że to spotkanie niemal śni Ci się po nocach. Czy trener Ivanauskas rozmawiał z Wami o tamtym meczu, zwracał uwagę na błędy? Macie pomysł, jak poradzić sobie z Lechem?

- Moim zdaniem to był najgorszy nasz mecz w tym sezonie. Przegraliśmy wysoko i graliśmy bardzo słabo jako zespół. Analizowaliśmy ten mecz jeszcze z trenerem Dudkiem. Myślę, że każdy, kto grał w tamtym meczu, jest świadomy błędów i tego, że w niedzielę musi być lepiej. Musimy się zrewanżować Lechowi za tą porażkę.

Jesteś najbardziej doświadczonym zawodnikiem z całej kadry. Kibice Cię lubią i doceniają. Przez wielu jesteś nawet uważany za najlepszego piłkarza ostatnich lat w Zagłębiu, nie tylko pod względem sportowym, ale także mentalnym. Czy to sprawia, że odczuwasz w tym momencie większą presję?

- Jeżeli o to chodzi, to nie odczuwam żadnej presji. Przede wszystkim muszę przekonać trenera, że kibice mają rację. Zdarzało się w tym sezonie, że nawet jak nie grałem w pierwszym składzie, to wchodziłem na boisko jeszcze w pierwszej połowie. Tak było z Miedzią Legnica oraz Zagłębiem Lubin. To dla mnie ważne, że swoim wejściem dałem drużynie impuls do działania. Z Legnicą to się udało, bo ostatecznie z wyniku 0:1 zrobiliśmy 2:1. Z Zagłębiem niestety nie poszło po naszej myśli, ale mogło być inaczej. Strzeliliśmy bramkę, ja też miałem później okazje na gole. Nie jestem zadowolony z tego meczu z Lubinem, nie stwarzaliśmy sytuacji, tak naprawdę, dopiero gdy Sanogo zdobył bramkę, nieco ruszyliśmy do ataku i mogliśmy wyrównać.

Jak się czujesz po zmianie pozycji? Przez te kilka miesięcy przyzwyczaiłeś się już do gry na pomocy?

- Trener decyduje o tym, gdzie gram i muszę się do tego dostosować. Muszę dawać z siebie wszystko, aby grać. Moje statystyki odkąd zacząłem grać na pomocy, nie wyglądają źle, patrząc na klasyfikację In Stats i tak ogólnie, ale tak, jak mówiłem, nie jestem zadowolony z nas jako zespołu. I oczywiście z naszej sytuacji w tabeli. To się musi zmienić, bo co z tego, że indywidualnie wyglądam dobrze, jak jesteśmy na ostatnim miejscu.

Na początku roku praktycznie nie opuszczałeś ławki rezerwowych, to z pewnością było dla Ciebie trudne. Czy przypuszczałeś wtedy, że kilka miesięcy później, będziesz miał tak mocną pozycję w Zagłębiu?

- Oczywiście, to była dla mnie ciężka sytuacja. Patrząc z perspektywy czasu, to tamta sytuacja chyba potwierdziła, że jestem bardzo silny psychicznie. W sumie nie chciałbym wracać do tego okresu, bo tamtych osób już nie ma w klubie, a ja nadal tu jestem. Wszyscy widzieli, co się działo.

Jakie jest Twoje najlepsze wspomnienie z dotychczasowej gry w Zagłębiu? Oczywiście oprócz awansu.

- Oczywiście debiut w Zagłębiu. To było w Pucharze Polski, wygraliśmy ten mecz. To było dla mnie bardzo ważne, każdy debiut się pamięta. I tak samo pierwszy mecz w Ekstraklasie. Graliśmy wtedy z Piastem Gliwice. Niestety nie udało się wygrać, ale byliśmy bardzo chwaleni za te mecz. I ja, tak mi się przynajmniej wydaje, zagrałem wtedy bardzo dobrze. Nie mieliśmy szczęścia, ale zapamiętałem to spotkanie. Pamiętam też bardzo dobrze mecze w pucharach za czasów pierwszej ligi. Te z Cracovią i Lechem. Były to bardzo dobre, emocjonujące starcia. Takich rzeczy się nie zapomina.

Jeżeli o Pucharze Polski mowa. W tym sezonie w meczu z Olimpią Grudziądz podszedłeś do rzutu karnego. To był pierwszy raz od momentu, w którym jeszcze w Serbii spudłowałeś. Czy to miało dla Ciebie jakieś znaczenie?

- Trener mnie wybrał do konkursu jedenastek, ja sam także chciałem strzelić. Wszyscy w drużynie myśleli, że strzelę w ten sam sposób co właśnie w Serbii. Ja jednak nie chciałem ryzykować, nie chciałem, żeby ta sytuacja się powtórzyła. Lepiej normalnie uderzyć i nie trafić niż strzelać a'la Panenka. To może wyglądać trochę nonszalancko. A tak zrobiłem w Serbii... Zawsze mówiłem, że to był mój błąd. Ale na szczęście wszystko skończyło się dobrze, bo wyjechałem za granicę.